Είμαστε εμείς με 'μας και θα παλέψουμε να ξαναγεννηθούμε

Μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει τους άλλους, εάν δεν μπορεί να αλλάξει τον εαυτό του; Μπορεί ένα κόμμα να εξυγιάνει και να αλλάξει το σύστημα όταν δεν μπορεί να εξυγιάνει τον εαυτό του; Μπορεί μια κοινωνία να αλλάξει την πορεία της χώρας όταν η ίδια θεωρώντας τα όλα δεδομένα, δεν έχει την απαραίτητη εκείνη σοφία που θα τη βοηθήσει να κάνει την υπέρβασή της; Από πού λοιπόν θα «γεννηθεί» η ελπίδα;

Πριν από καιρό έγραφα «όλα οδηγούν σε ένα αδιέξοδο, που μάλλον είναι το όριο της σημερινής μας αντίληψης. Για να άρουμε λοιπόν το αδιέξοδο πρέπει να κάνουμε επανάσταση των αντιλήψεών μας».

Η σημερινή οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει σ’ αυτή τη ζητούμενη επανάσταση; Μάλλον όχι, γιατί με τη συμβατική σημερινή πραγματιστική λογική, κάτι ανατρέπεται από κάτι άλλο, μόνο όταν υπάρχει απτό συμφέρον δηλ. υλικό αντίκρισμα.

Μπορεί όμως (εξ αντανακλάσεως) η κρίση να αποτελέσει το ερέθισμα για την κινητοποίηση – συσπείρωση των δυνάμεων εκείνων που θα πρωτοστατήσουν στη δημιουργία του ζητούμενου κινήματος.

Το ζήτημα είναι εάν υπάρχουν αυτές οι δυνάμεις και με ποιο τρόπο θα συνδεθούν, θα συντονιστούν για να «χτίσουν» το κίνημα.

Οι δυνάμεις υπάρχουν, αλλά δεν είναι ούτε συνδεδεμένες ούτε συγκροτημένες. Δεν βρίσκονται σε ένα ενιαίο τόπο, «χώρο», θεσμό κτλ. Υπάρχουν, αλλά είναι διάσπαρτες εδώ και εκεί. Και τι είναι αυτό που τις συνδέει; Είναι οι βασικές αρχές του πολιτισμού μας: Δικαιοσύνη, αξιοσύνη, ανθρωπιά. Και από αυτά βγαίνει μια δύναμη, η δύναμη της γνήσιας δημιουργίας। Της δημιουργίας που δεν βάζει σαν πρωταρχικό σκοπό το κέρδος, αλλά την εσωτερική ικανοποίηση του κάθε ανθρώπου, που στο τέλος λέει «Τα κατάφερα!».

Παρά τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, που δείχνουν ότι είναι ακατόρθωτο, ο άνθρωπος υπερβαίνει τον εαυτό του, τα καταφέρνει και νοιώθει την αρμονία, την πραγματική χαρά της δημιουργίας. Και όταν νοιώσει έτσι, όταν δει το "φως", θέλει να το μοιραστεί με όλους!
Τώρα πως θα «βρεθούν» αυτές οι δυνάμεις; Ακόμα και να «βρεθούν» πως θα συνδεθούν; Ποια δομή, δίκτυο, φορέα κλπ θα φτιάξουν, που θα αποτελέσει τη βάση του νέου κινήματος;

Πιθανόν μια δήλωση του ηγέτη του Κόμματος του Κογκρέσου της Ινδίας, Ραούλ Γκάντι «Θα καταστρέψω το σύστημα που με δημιούργησε», να είναι το κλειδί της απάντησης. Ο ηγέτης που θα έχει τα κότσια να το κάνει, θα ενώσει όλες αυτές τις δημιουργικές δυνάμεις. Γιατί η γνήσια δημιουργία επιτυγχάνεται μόνο με την «καταστροφή» των ισχυουσών συμβάσεων, αγκυλώσεων, αντιλήψεων, που είναι τα αίτια του αδιεξόδου και τα «εμπόδια» της λύσης. Είναι ίσως αυτό που ο Μίμης Ανδρουλάκης ονόμαζε «δημιουργική καταστροφή». Πριν από μερικούς μήνες ήλπιζα ότι θα μπορούσε να το κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου. Μάταια όμως!

Εν τέλει το υφιστάμενο παρασιτικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αναγεννηθεί με όποια προσπάθεια। Η αλληλεξάρτηση μεταξύ των παραγόντων του και οι "αμαρτίες" τους, είναι τόσες πολλές, που η μόνη λύση είναι το εξ ολοκλήρου γκρέμισμά του!

Υπάρχει λοιπόν λύση; Μια πρώτη απάντηση δίνω με το ποίημά μου:

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

Ρήγματα παντού στο Καράβι του Μέλλοντός μας…
Στέλνουμε S.O.S μα δε μας ακούνε…

Ρίχνουμε φωτοβολίδες σωτηρίας μα,
νομίζουν πως το γιορτάζουμε…

Είναι λοιπόν μάταιες οι προσπάθειές μας;
Είμαστε μόνοι στην τρικυμία;

ΟΧΙ! Θα αγωνιστούμε για να σωθούμε!
Θα παλέψουμε για να γεννηθούμε!

Για να ναυπηγήσουμε νέο καράβι,
Γεμάτο ελπίδες και σιγουριά,
για τις αξίες και τα ιδανικά!

Είμαστε εμείς μ’ εμάς
και θα παλέψουμε να ξαναγεννηθούμε!

Μήνυμα στον Παπανδρέου τον Αύγουστο του 2010

Από: Τριανταφυλλόπουλος Γεώργος
Θέμα: Ευχαριστήριο με προτάσεις!
Προς: politiko.polites@politicalforum.gr
Ημερομηνία: Δευτέρα, 2 Αύγουστος 2010, 10:30


Αγαπητέ Πρόεδρε και Πρωθυπουργέ,
σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, σχετικά με το άρθρο μου "Ζητείται Ελπίς", τα οποία μου μετέφεραν από το γραφείο σας.
1ον- Πάλι στο blog μου http://geotria.blogspot.com/ δημοσίευσα ένα άρθρο μου με τίτλο "Προς ένα νέο αναπτυξιακό-κοινωνικό μοντέλο", το οποίο αποτελεί ένα περίγραμμα αναπτυξιακού μοντέλου που βασίζεται στη σύμπραξη όλων των τοπικών δυνάμεων και άρα στην ενεργοποίηση και κινητοποίηση των πολιτών.
2ον- Επίσης σας επισυνάπτω μια πρόταση που κατέθεσα στο Κοινωνικό Πολύκεντρο της ΑΔΕΔΥ, το 2007, σχετικά με την ανασυγκρότηση της Δημόσιας Διοίκησης, την οποία υπηρετώ εδώ και 16 χρόνια και από την πρώτη στιγμή που μπήκα με απασχολεί εναγωνίως αυτό το ζήτημα. Έχοντας λοιπόν αυτές τις ανησυχίες και μετά από αρκετή αναζήτηση, αλλά και άμεση εμπειρία κατέληξα το 2007 σ' αυτή την πρόταση. Έκτοτε βέβαια συνεχίζω να αναζητώ και έχω βρει, μεταξύ άλλων, τα εξής ενδιαφέροντα:
α. Το σημαντικό βιβλίο "Η Επιχείρηση της Γνώσης" των διάσημων Ιαπώνων μάνατζερς Ι. Νονάκα, Χ. Τακεούτσι, στο οποίο εξηγείται το "θαύμα" της Ιαπωνικής οικονομίας που βασίζεται σε μια ανεπτυγμένη συλλογική κουλτούρα και αξιοποίησης κάθετί δημιουργικού.
β. Παρόμοιο project που έχει αναπτύξει η Δημόσια Διοίκηση της Κύπρου και το εισηγήθηκε ο κ. Γεώργιος Παπαγεωργίου, Δ/ντής Τμ. Δημόσιας Διοίκησης & Προσωπικού & Κυπριακής Δημόσιας Διοίκησης σε Διεθνές Συνέδριο του Ε.Κ.Δ.Δ.Α. Είναι ένα πολύ σημαντικό project το οποίο έχει αρχίσει εδώ και 3 χρόνια και πιθανόν έχουν τελικά αποτελέσματα (σελ. 90 των πρακτικών του Συνεδρίου). Τα πρακτικά του πολύ σημαντικού Διεθνούς Συνεδρίου του Ε.Κ.Δ.Δ.Α. με θέμα "Επιμόρφωση και Εκπαίδευση στη Σύγχρονη Δημόσια Διοίκηση" βρίσκονται στη διεύθυνση:
http://www.ekdd.gr/ekdda/index.php?option=com_content&task=view&id=291&Itemid=189
Αλήθεια, προχθές (28 Ιουλίου) που επισκεφθήκατε τα γραφεία του Ε.Κ.Δ.Δ.Α. σας έδωσαν ένα αντίτυπο από τα πρακτικά αυτού του συνεδρίου;
Γιατί απ' ότι αντιλήφθηκα η επίσκεψή σας είχε σαν σκοπό την ανίχνευση της επίλυσης των προβλημάτων της Δημόσιας Διοίκησης. Πάντως οι εισηγήσεις στο παραπάνω Διεθνές Συνέδριο είναι πολύ σημαντικές, γιατί αναδεικνύονται βέλτιστες λύσεις και πρακτικές από χώρες που έχουν ήδη υψηλού επιπέδου Δημόσια Διοίκηση.
γ. Το πάρα πολύ σημαντικό βιβλίο των Χαρίδημου Τσούκα και Δημήτρη Παπούλια "Κατευθύνσεις για τη Μεταρρύθμιση του Κράτους", 1998, εκδόσεις Καστανιώτη, το οποίο βέβαια ακόμη διαβάζω. Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται τον εκσυγχρονισμό του κράτους συνδυάζοντας ιδανικά την πράξη και την θεωρία (σημειώνω ότι επειδή έχει εξαντληθεί, το βρήκα μόνο στο βιβλιοπωλείο του Καστανιώτη, πλησίον της Ιπποκράτους!).
δ. Ένα επίσης σημαντικό βιβλίο του Χαρίδημου Τσούκα "Αν ο Αριστοτέλης ήταν διευθύνων σύμβουλος". Αυτό το βιβλίο αναφέρεται στη σύγχρονη διοίκηση (είτε επιχειρήσεων, είτε δημοσίου τομέα, είτε πολιτικής) και μάλιστα αναλύει τη "φωτισμένη"-ιδανική διοίκηση. Είναι ένα προοίμιο για το ζητούμενο όραμα!
3ον-Τέλος στο blog μου http://geotria.blogspot.com/ δημοσίευσα δύο άρθρα "Διάλυση του φεουδαρχικού κράτους" και "Μπορούμε να αλλάξουμε;" σχετικά με το "ιδιότυπο" παρασιτικό μας σύστημα, αλλά και με τη δυνατότητα ριζικής αλλάγής.
Αγαπητέ Πρόεδρε και Πρωθυπουργέ,
κατά τη γνώμη μου, σήμερα το ζητούμενο είναι η γέννηση της Ελπίδας, της Ελλάδας που ονειρευόντουσαν οι πρόγονοί μας, παππούδες μας, οι πατεράδες μας! Η Ελλάδα που ονειρευόμαστε από παιδιά! Η Ελλάδα που πιστέψαμε από το 1981! Το όραμα μας!!!
Όπως σας είχα πει κατ' ιδίαν στη Δράμα (6 Δεκεμβρίου 2007, σε συγκέντρωση στελεχών από την Περιφέρεια ΑΜΘ, με ευκαιρία την συνάντηση της ΕΝΑΕ), "Αξιοποιήστε τον Δανέζη, τον Θεοδοσίου, τον Ανδρουλάκη και άλλους τέτοιους "τρελούς" και θα έχετε το Όραμα που όλοι αναζητούμε. Το όραμα της Αριστεράς, το όραμα μιας δίκαιης Ελλάδας, ενός δίκαιου-ανθρώπινου κόσμου". Σήμερα στα ονόματα αυτά σας προσθέτω και τον κ. Χαρίδημο Τσούκα, που σας αναφέρω παραπάνω. Αν και δεν τον γνωρίζω προσωπικά από τα βιβλία του και από το blog του http://htsoukas.blogspot.com/ αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ένα φωτισμένο άνθρωπο!
Αγαπητέ Πρόεδρε και Πρωθυπουργέ,
αξιοποιήστε τις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας! Αξιοποιήστε τις δημιουργικές δυνάμεις σε κάθε τόπο! Τότε μόνο ο κόσμος θα πιστέψει και θα ακολουθήσει, όταν δει ότι ο Κώστας, ο Γιώργος, ο Γιάννης που τόσα χρόνια μοχθούσαν ο καθένας στο μετερίζι του, χωρίς να "γλύφουν", χωρίς να ρουφιανεύουν, χωρίς να ποδοπατάνε τους άλλους, χωρίς να παρακαλάνε τα βουλευτικά-βολευτικά γραφεία για βόλεμα, χωρίς να ζητάνε αντάλαγμα της "προσφοράς" τους, αυτοί οι αξιοπρεπείς-άξιοι-σεμνοί άνθρωποι, επιτέλους(!!!) αναγνωρίζονται και αυτοί θα αναλάβουν τα ηνία και τις τύχες του κάθε τόπου και συνολικά της Ελλάδας! Τώρα είναι η ώρα της Μεγάλης Αλλαγής!!!

(Υ.Γ. Τα βιβλία α)του Gr. Bateson "Steps to an ecology of mind" και β)Της Άννης Βρυχέα "Συμμετοχικός Σχεδιασμός" τα διαβάσατε;)

Με τιμή
Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος
Αγρ. Τοπογράφος Μηχ/κος

Όλοι μαζί τα φάγαμε κ. Παπανδρέου;

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Εκφράζοντας το αίσθημα των Δημοσίων υπαλλήλων σας μεταφέρουμε την αγανάκτηση μας για τις αδικίες που συντελούνται διαχρονικά εις βάρος μας και συνεχίζονται δυστυχώς και επί των ημερών σας.
Η ΑΔΕΔΥ και συλλογικά ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα, όλοι οι εργαζόμενοι απαιτούν την πολιτική βούληση που θα οδηγήσει στις τομές εκείνες που χρειάζονται για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης και της ισονομίας.
Η Δημόσια Διοίκηση χρησιμοποιήθηκε ως λάφυρο της εκάστοτε κυβέρνησης και του αντίστοιχου κόμματος. Αναξιοκρατία, βόλεμα υμετέρων, εξυπηρετήσεις μόνο ιδιοτελών συμφερόντων, αδιαφάνεια, πολυνομοθεσία, διασπάθιση δημοσίου χρήματος, διαφθορά σε όλα τα επίπεδα με αποκορύφωμα τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα, για τα οποία, όπως όλα δείχνουν, δεν υπάρχει το σθένος από το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι επίορκοι πολιτικοί και οι συνένοχοί τους!

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Σε πρόσφατη ομιλία σας είπατε «Δεν θα αφήσουμε κανέναν να θίξει την αξιοπρέπεια του Ελληνικού λαού». Όταν ο κ. Πάγκαλος δηλώνει «Όλοι μαζί τα φάγαμε» ΔΕΝ ΘΙΓΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ; Μετά από 37 χρόνια ειρηνικής δημοκρατίας με πακτωλούς δισεκατομμυρίων από την Ε.Ε., τα γνωστά πακέτα, με άγρια εκμετάλευση των πόρων των ασφαλιστικών ταμείων των εργαζομένων, με συνεχή προγράμματα λιτότητας και μετά από όλα αυτά έρχεστε σήμερα και μας λέτε ότι σώσατε την χώρα από τη χρεωκοπία; Αφού καταστρέψατε τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια, έρχεστε σήμερα να τη σώσετε; Και μετά από αυτό τολμάτε να λέτε, διά του αντιπροέδρου σας, ότι «Όλοι μαζί τα φάγαμε»;
Όταν δεν μας λέτε «Που πήγαν τα λεφτά» των ασφαλιστικών μας ταμείων, και οι πακτωλοί των πακέτων στήριξης, όταν συνεχίζετε να δανείζετε τις τράπεζες χωρίς να δίνουν ούτε σέντς για τη σωτηρία της χώρας (που οι ίδιες την χρεωκόπησαν), όταν δεν μας δείνετε έμπρακτα παραδείγματα για το πως θα πολεμήσετε το υφιστάμενο παρασιτικό σύστημα, κυρίαρχο μέρος του οποίου είναι το πολιτικό σύστημα, όταν θίγετε συνεχώς και κατ’ αποκλειστικότητα τους εργαζόμενους και όταν δεν δίνετε προοπτική στο τι θα γίνει μετά τον «πόλεμο» για αυτούς, όταν μερικούς μήνες πριν για να υφαρπάξετε την εξουσία δίνατε παραπλανητικές υποσχέσεις ότι θα επιμεριστούν δίκαια τα βάρη, όταν εξακολουθούν και επικρατούν οι γνωστοί άχρηστοι του χρεωκοπημένου πολιτικού συστήματος, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ;

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Από το «Λεφτά υπάρχουν» πήγαμε στο «Όλοι μαζί τα φάγαμε». Από το «Που πήγαν τα λεφτά» φτάσαμε στο «Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι βούλιαξαν τη χώρα». Η στοχοποίηση των Δημοσίων Υπαλλήλων και γενικότερα του Δημόσιου Τομέα, άλλα και ότι Δημοσίου είναι προφανής και συστηματικά ενορχηστρωμένη. Εκτός από τον Πάγκαλο και ο Δασκαλόπουλος είπε το αμίμητο «Στην Ελλάδα δεν βούλιαξε ο ιδιωτικός τομέας, αλλά ο δημόσιος τομέας βούλιαξε το κράτος». Ποιος ιδιωτικός τομέας, ο υφιστάμενος παρασιτικός; Που κοινωνικοποιεί τα χρέη του, και ιδιωτικοποιεί τις επιχορηγήσεις, τις επιδοτήσεις για εκσυχρονισμό και τα «μετατρέπει» σε κέρδη;
Εάν είχαμε μια σύγχρονη Δημόσια Διοίκηση, δεν θα είχαμε φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο καυσίμων, καρτέλ φαρμακευτικών εταιρειών, καρτέλ μέσων ενημέρωσης, καρτέλ εμπορίου, καρτέλ προμηθειών, όπλων κ.α. Όλους αυτούς τους πόρους, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΑ ΝΕΜΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ-ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΜΕ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΑΝΤΑΜΟΙΒΕΣ. Είναι το γνωστό πελατειακό σύστημα που κατατρέχει όλη τη νεώτερη ελληνική Ιστορία. Ποιος λοιπόν βούλιαξε το κράτος;
Αυτοί όλοι που ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ να αλλάξει η Δημόσια Διοίκηση γιατί μέσα από την ανοργανωσιά, την γραφειοκρατία, την πολυνομοθεσία, την πολυπλοκότητα ΜΕΣΑ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΑΟΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΩΝ ΜΙΖΑΔΟΡΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ, ΕΒΓΑΖΑΝ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ!!!

Κύριε Πρωθυπουργέ
Σε πρόσφατη ομιλία σας είπατε επίσης ότι «Για να σταθούμε στις δικές μας δυνάμεις, και όχι σε δάνειες δυνάμεις, πρέπει να επενδύσουμε σε ό,τι καλύτερο έχουμε: στον άνθρωπο». Όλοι αυτοί που δεν θέλουν μορφωμένους Δημόσιους Υπαλλήλους γιατί θα τους ελέγχουν και θα αποτρέπουν τις λαμογιές τους, είναι οι ίδιοι που θέλουν ένα λαό αμόρφωτο και ακαλιέργητο για να μπορούν να τον διαφεντεύουν χωρίς να φέρνει αντίσταση. Είναι οι ίδιοι, που σαν παράσιτα «δίδαξαν» στο λαό την παρασιτική ζωή και το βόλεμα.
Επενδύστε λοιπόν στο ανθρώπινο δυναμικό της Δημόσιας Διοίκησης, όπως επανειλλημένα έχετε υποσχεθεί, όπως εξάλλου γίνεται σε όλες τις προηγμένες χώρες που πολλές φορές φέρνετε ως παράδειγμα (βλ. Σουηδία) και σταματήστε να στοχοποιείτε συλλήβδην όλους τους υπαλλήλους. Το μεγαλύτερο ποσοστό προσπαθεί και αγωνίζεται καθημερινά να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του, χωρίς καμιά ουσιαστική υποστήριξη, χωρίς οργάνωση, χωρίς τα απαραίτητα μέσα, χωρίς συντονισμό και έρχεστε να δώσετε το τελειωτικό χτύπημα με τη ρομφαία της τιμωρίας; Με το μαστίγιο θα αλλάξετε τη Δημόσια Διοίκηση;

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Ο εκσυγχρονισμός της Δημόσιας Διοίκησης είναι μια υπόθεση που αφορά τον ελληνικό λαό, όχι μόνο για την εξυπηρέτησή του, αλλά πρωτίστως για τη διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο έχει διασαλευτεί τις τελευταίες δεκαετίες με κύρια την ευθύνη του πολιτικού συστήματος.
Προϋπόθεση όμως για να πετύχει αυτή η γιγάντια και κρίσιμη μεταρρύθμιση είναι η ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Και φυσικά η ξεκάθαρη πολιτική βούληση για τον απεγκλωβισμό και την ανεξαρτητοποίηση της Δημόσιας Διοίκησης από την εκάστοτε Κυβέρνηση και κόμμα που τη θεωρεί λάφυρο.
Και φυσικά το ξήλωμα όποιου επίορκου Δημοσίου Υπαλλήλου, που τόσα χρόνια «εκπαιδεύσατε» βάσει των ανάλογων πρακτικών σας του παρασιτικού πολιτικού συστήματος.

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Η αφαίμαξη του εισοδήματός μας, μας έχει οδηγήσει σε απόγνωση και μας έχει γυρίσει δεκαετίες πίσω. Πριν δυο χρόνια ελπίζαμε σ’ αυτά που διακηρύττατε οι πολιτικοί, δηλ. στη σύγκλιση των μισθών μας στο Μ.Ο. αυτών της Ευρωζώνης και αντί αυτού σήμερα αμφισβητούνται κατακτήσεις δεκαετιών πριν.
Το υφιστάμενο μισθολόγιο επίσης προϊόν ενός παρασιτικού συστήματος, όπου ο καθένας έπαιρνε και ένα επίδομα ανάλογα με τα «κονέ» του συνδικαλιστή με τον αρμόδιου Υπουργού, με αποτέλεσμα ο Συνδικαλισμός να χειραγωγείται και αφετέρου να δημιουργηθούν απίστευτες ανισότητες.
Για τους λόγους αυτούς το νέο μισθολόγιο που ετοιμάζετε οφείλει να είναι δίκαιο για όλους και με ουσιαστικές αυξήσεις των χαμηλόμισθων που αποτελούν εξάλλου και την πλειοψηφία.
Κύριε Πρωθυπουργέ,
Όπως γνωρίζετε καλά η παραμεθόριος περιοχή μας ήταν αποκλεισμένη για πολλά χρόνια στην εσχατιά της χώρας. Πριν από λίγο καιρό ολοκληρώθηκε η Εγνατία Οδός, η οποία όπως σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα, ακόμη περισσότερο σ’ εμάς τους ακρίτες μας έδωσε μια νέα δυνατότητα να σπάσουμε την απομόνωσή μας. Μαθαίνουμε με λύπη μας λοιπόν ότι κι αυτή τη δυνατότητα θέλετε να την περιορίσετε βάζοντας διόδια, σε μια τόσο δύσκολη περίοδο ειδικά για τους εργαζόμενους και μάλιστα για δρόμους που κόστισαν πολλαπλάσια από όσο έπρεπε.
Τέλος μαθαίνουμε ότι εξετάζετε την περικοπή του επιδόματος της παραμεθορίου. Όπως είναι γνωστό αυτό δόθηκε προκειμένου ως κίνητρο να προσελκύσει εργαζόμενους από άλλες περιοχές της Ελλάδας και να συγκρατήσει τους εδώ εργαζόμενους, γιατί οι τάσεις είναι σαφώς φυγόκεντρες. Επομένως το κίνητρο αυτό όχι μόνο πρέπει να περικοπεί, αλλά αντιθέτως να ενισχυθεί στα πλαίσια της διοικητικής αναδιάρθρωσης του Καλλικράτη προκειμένου να επανδρωθούν οι νέοι θεσμοί για την ανάπτυξη του τόπου μας.

Κύριε Πρωθυπουργέ,
Είπατε ότι δεν θα υπολογίσετε το πολιτικό κόστος προκειμένου να κάνετε τομές και να αλλάξετε την Ελλάδα. Περιμένουμε, λαμβάνοντας υπόψη όσα παραπάνω σας εκθέτουμε, να μας πείσετε γι αυτή σας την πρόθεση, γιατί μέχρι στιγμής δεν έχουμε αντιληφθεί κάτι τέτοιο, αλλά αντιθέτως αυτό που διακρίνουμε είναι η επικοινωνιακή αντιμετώπιση των πραγμάτων με πολλά λόγια και υποσχέσεις προς μια κατεύθυνση, αλλά πράξεις προς την αντίθετη: δηλ. ενάντια των εργαζομένων. Φαίνεται ότι για τα δεινά αυτής της χώρας, αυτής της ταλαίπωρης πατρίδας φταίνε αποκλειστικά οι απλοί εργαζόμενοι. Όλοι οι άλλοι εξάλλου, πολιτικοί, επιχειρηματίες, βιομήχανοι, τραπεζίτες, εκδότες, μεγαλοεργολάβοι κλπ. έχουν αλλού τις «πατρίδες» τους: Στην Ελβετία με τα 600 δις, την Κύπρο και τα νησιά Κέϋμαν με τις off shore εταιρείες φαντάσματα και όπου αλλού τους βολεύει. «Το νόμιμο είναι και ηθικό»....
Νομαρχιακό Τμήμα ΑΔΕΔΥ Νομού Ροδόπης
(Αυτό το υπόμνημα συντάχθηκε επ' ευκαιρίας της επίσκεψης του Πρωθυπουργού κ Γεωργίου Παπανδρέου στις 18-2-2011 στην Κομοτηνή)

ΠΡΟΤΑΣΗ: ΝΕΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

ΠΡΟΤΑΣΗ:
ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ
Καταθέτουμε μια πρόταση, η οποία εκτιμούμε ότι μπορεί να αποτελέσει μια βάση αναφοράς για την προσέγγιση του νέου αναπτυξιακού μοντέλου που όλοι μας αναζητούμε. Βέβαια απαιτεί παραπέρα εμβάθυνση και ανάλυση και γι’ αυτό την καταθέτουμε, προκειμένου να προκαλέσουμε έναν ευρύτερο, βαθύτερο και ουσιαστικό διάλογο για την ανάπτυξη των τόπων μας. Προσπαθούμε να θίξουμε ζητήματα που πιστεύουμε ότι είναι σημαντικά για τον τόπο μας και με την ελπίδα ότι τα παιδιά όλων θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες και δυνατότητες με τα παιδιά του κέντρου.
Επίσης θέλουμε να επισημάνουμε το εξής. Στο σύγχρονο ερώτημα «που βρίσκεται η σοφία μέσα στον ωκεανό της πληροφόρησης και της γνώσης» πιστεύουμε ότι τη βρίσκουμε σε αφθονία στην απλή καθημερινή σκέψη του ανθρώπου, κυρίως όμως στην περιφέρεια. Ένα ουσιαστικό πλεονέκτημα που συνοδεύεται όμως με την άνιση δυνατότητα σε ευκαιρίες εκπαίδευσης, και κατάρτισης σε σχέση με το κέντρο. Αντίστροφα, εκτιμούμε, ότι ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη) υπάρχει αφθονία ευκαιριών γνώσης (κυρίως εξειδικευμένης), ταυτόχρονα υπάρχει «έλλειμμα» σοφίας. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι οι κατοικούντες στο κέντρο και κυρίως οι έχοντες σημαντική εξουσία ζουν σε μία "γυάλα" ψευδαισθήσεων (δηλ. η γνώση που απορρέει από τη συμμετοχή τους στα κέντρα αποφάσεων, ότι τους καθιστά και αυτομάτως «σοφούς» ή «αυθεντίες»), όπου όταν πραγματικά αφουγκράζονται το λαό της περιφέρειας και της υπαίθρου, τότε απρόσμενα συνειδητοποιούν κάποιο «έλλειμμα» της σοφίας τους.

Μήπως θα μπορούσαμε λοιπόν, καθιερώνοντας μια διαδικασία ισότιμου και συστηματικού διαλόγου, αλληλεπίδρασης και αλληλοτροφοδότησης του κέντρου και της περιφέρειας να καλύψουμε τα αντίστοιχα «ελλείμματα» και των δύο;

Πρόταση
Προς ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης των Περιφερειών
βασισμένο στην αξιοποίηση του συλλογικού κεφαλαίου εμπειρίας και γνώσης---ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ—Δημιουργίας Κέντρων εξ αποστάσεως επαγγελματικής κατάρτισης
και Δια βίου Μάθησης ή Συντονιστικά Κέντρα Δημιουργίας Συλλογικού Κεφαλαίου Γνώσης

Ανάλυση προβλήματος

-Το επείγον πρόταγμα της Σύγχρονης Ελλάδας μέσα σε ένα έντονα παγκοσμιοποιημένο και ανταγωνιστικό γίγνεσθαι, είναι η ισόρροπη, ισότιμη και δημοκρατική ανάπτυξη μεταξύ κέντρου και περιφερειών, ιδιαίτερα των ασθενέστερων λόγω συνθηκών (παραμεθόριες, νησιωτικές κλπ).

-Ένα δεύτερο δεδομένο είναι ότι η γνώση-πληροφόρηση στις σημερινές συνθήκες είναι εξουσία. Η εμβάθυνση και διάχυση της Δημοκρατίας η οποία μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μέσω της αποκέντρωσης και την ουσιαστική μεταβίβαση εξουσιών, δεν μπορεί να ολοκληρωθεί εάν δεν αποκεντρωθεί-διαχυθεί η γνώση. Και είναι γνωστό ότι η περιφέρεια υστερεί σημαντικά σε εκπαιδευτικές δυνατότητες και ευκαιρίες σε σχέση με το Κέντρο.

-Ένα άλλο δεδομένο είναι η "έλλειψη" (λόγω της υπερσυγκέντρωσης στο κέντρο) στελεχιακού δυναμικού σε όλο το φάσμα της παραγωγής και ιδιαίτερα σε ειδικευμένο και άρτια καταρτισμένο επιστημονικό προσωπικό. Επίσης λόγω του πυρηνοκεντρικού συστήματός μας, τα σημαντικότερα έργα-projects (δημόσια ή ιδιωτικά) υλοποιούνται από στελέχη του κέντρου με συνέπεια τον συνεχή εμπλουτισμό τους σε εμπειρίες και την αναβάθμισή τους σε αντιδιαστολή με τα στελέχη της περιφέρειας που κατά κανόνα έχουν φθίνουσα πορεία.

-Ένα ακόμη δεδομένο είναι ότι λόγω της απόστασης από ιδιαίτερα μεγάλα αστικά κέντρα, το "περιορισμένο" περιβάλλον (αγοράς, κοινωνίας, πολιτισμού, ψυχαγωγίας) δημιουργεί έλλειμμα εμπειριών, κατά συνέπεια "κλειστές" κοινωνίες με όλα τα συνεπακόλουθα (αγκυλωμένη νοοτροπία, δυσκολίες στην ενσωμάτωση κάθε τι νέου κλπ).

-Τέλος θα ήθελα να επισημάνω ότι το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, εφόσον εντάσσεται στο παραπάνω περιγραφόμενο πλαίσιο, παρά την αρχική τόνωση που έδωσε σε όλη την περιοχή, η ανταγωνιστικότητά του (παρά τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες) είναι διαρκώς μειούμενη, ειδικά αν το συνδυάσουμε με το πάγιο πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου, της σύνδεσής του με την παραγωγή (με μία όμως απαραίτητη προϋπόθεση: της προηγούμενης ουσιαστικής σύνδεσής του με την κοινωνία!).

-Όλα τα παραπάνω έχουν οδηγήσει σε απομόνωση της Περιφέρειας μας (και άλλων περιφερειών με ανάλογες συνθήκες), με συνακόλουθες συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα, την απασχόληση, την πληροφόρηση αλλά και γενικότερα στη μόρφωση, την καλλιέργεια και την εξέλιξη της κοινωνίας.

Η προσέγγιση της λύσης είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και απαιτεί μακρόπνοο σχεδιασμό, μιας και εμπλέκονται η πολιτική βούληση, η οικονομία, η παιδεία, το περιβάλλον, η κοινωνία, οι πολίτες.

Παρακάτω όμως τολμούμε να καταθέσουμε μια τεχνοκρατική και πρακτικά άμεσα εφαρμόσιμη λύση δημιουργίας μαθησιακών δυνατοτήτων, που όμως έχει έντονα δημοκρατικές προεκτάσεις και μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για την γενικότερη άρση των ανισοτήτων μεταξύ των περιφερειών της χώρας μας και παράλληλα να αλληλοτροφοδοτήσει το σχεδιασμό για την ανάπτυξη των περιφερειών της ΕΕ γενικότερα.

ΠΡΟΤΑΣΗ:Δημιουργία Κέντρων Εξ αποστάσεως επαγγελματικής Κατάρτισης και Δια Βίου μάθησης ή Συντονιστικά Κέντρα Δημιουργίας Συλλογικού Κεφαλαίου Γνώσης.Ένα (τουλάχιστον) κέντρο σε κάθε Περιφέρεια και μιας η πρόταση προέρχεται από τη Θράκη προτείνουμε τη Δημιουργία του Κέντρου της Θράκης να έχει συντονιστικό χαρακτήρα όλων των Κέντρων, σε αντιστοιχία με το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Πάτρας, αλλά επικεντρωμένο στην επαγγελματική κατάρτιση, την επιμόρφωση, την κοινωνική μόρφωση και γενικά τη Δια βίου Μάθηση. Θα πρόκειται για ένα «ζωντανό» οργανισμό που θα ενώνει όλους και θα συντονίζει τη δημιουργία του συλλογικού «κεφαλαίου» γνώσης στο οποίο θα έχουν πρόσβαση όλοι (ισότιμη αμφίδρομη σχέση).

Ανάλυση-Επιπτώσεις:

Καταρχήν στο όλο εγχείρημα πρέπει να εμπλακούν όλοι οι τοπικοί φορείς (Περιφέρεια, Νομαρχίες, Δήμοι, Πανεπιστήμιο, Επαγγελματικά επιμελητήρια, Επιστημονικοί φορείς, Συνδικαλιστικοί φορείς, Κοινωνικοί, Εργασιακοί, Πολιτιστικοί κλπ) δημιουργώντας έτσι ένα πλέγμα επικοινωνίας και αλληλοτροφοδότησης.

Ακόμη σε συνέχεια της δηλωμένης πολιτικής βούλησης, δηλ. να δημιουργηθούν Ινστιτούτα Δια βίου Κατάρτισης σε κάθε πανεπιστήμιο, θα ήταν χρήσιμο τα τυχόν υφιστάμενα πανεπιστήμια σε κάθε Περιφέρεια να συνδεθούν άμεσα με τα Κέντρα που προτείνουμε ειδικά σε θέματα επαγγελματικής κατάρτισης που απαιτούν επιστημονικό υπόβαθρο συνεργαζόμενα με τους ανάλογους επιστημονικούς-επαγγελματικούς φορείς.

Παράδειγμα:το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο σε συνεργασία με το ΤΕΕ (Τεχνικό Επιμελητήριο) και την ΕΜΔΥΔΑΣ (Μηχανικοί του Δημοσίου) Θράκης (εμπλέκοντας βέβαια στο διάλογο-διαβούλευση την τοπική κοινωνία και άλλους φορείς επιστημονικούς, ερευνητικούς, επαγγελματικούς ) να καταρτίζουν σύμφωνα με τις ανάγκες και προτεραιότητες της τοπικής κοινωνίας προγράμματα κατάρτισης που θα υλοποιούνται μέσω του προτεινόμενου Κέντρου για μηχανικούς της Περιφέρειας ΑΜ-Θ. Αυτό θα έχει πολλαπλά οφέλη, όπως:
α)να αφουγκράζεται (μέσα από τη συνεχή αλληλοτροφοδότηση) το Πανεπιστήμιο τις πραγματικές ανάγκες του τόπου, σε συνδυασμό με τις νέες αναπτυξιακές τάσεις, προβαίνοντας παράλληλα και σε αναδιοργάνωση των βασικών του σπουδών ή να διοργανώνει ανάλογα ερευνητικά με τη συμμετοχή τοπικών φορέων
β)να παρέχει αξιόπιστα προγράμματα κατάρτισης σε μηχανικούς της Περιφέρειας αλλά και σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο σε όλη την Ελλάδα (μιας και το επιτρέπει η τεχνολογία), ενισχύοντας έτσι το κύρος και τη φήμη του στην ελληνική και την ευρύτερη αγορά
γ) οι μηχανικοί της Περιφέρειας να έχουν άμεση υποστήριξη σε κατάρτιση και να μπορούν έτσι να εξελίσσονται ανάλογα με στελέχη του κέντρου
δ) ισχυρό και ανταγωνιστικό Πανεπιστήμιο (όχι όμως βασισμένο στους ψυχρούς κανόνες της αγοράς, αλλά στις ουσιαστικές ανάγκες της κοινωνίας) που θα δίνει σταθερή και συνεχώς αυξανόμενη ώθηση στην τοπική οικονομία και κοινωνία κλπ.
Επίσης ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο στην όλη διαδικασία διαλόγου και αλληλοτροφοδότησης που θα προκύψει από το όλο εγχείρημα είναι ότι μπορούν (και πρέπει) να εμπλακούν σ’ αυτό οι έλληνες ομογενείς σε όποιο σημείο της γης και να βρίσκονται. Έτσι η διαβούλευση μέσα από εμπειρικά θέματα θα προκαλέσει μιας πρώτης τάξης επικοινωνία του ελληνικού δυναμικού σε όλο τον κόσμο που μένει ανενεργό.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι η ουσία ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι να εμπλέξει καταρχήν το σύνολο των τοπικών φορέων σε μια διαρκή διαδικασία διαλόγου, μάθησης, αναζήτησης, εγρήγορσης και ανάπτυξης, προσδίδοντας έτσι οντότητα στην έννοια της περιφέρειας καταρχήν και καταπολεμώντας διαχρονικά τις ανισότητες που υπάρχουν. Επίσης σε μια διαδικασία συνεχούς διαλόγου και αλληλοτροφοδότησης σε διάφορα επίπεδα (μεταξύ των πολιτών, μεταξύ των περιφερειών, μεταξύ των φορέων, με την ομογένεια κα). Τίθενται έτσι οι βάσεις για την δημοκρατική ενεργή συμμετοχή όλων, προκειμένου όλοι μαζί να ενώσουν τις δυνάμεις τους σ’ ένα νέο κεφάλαιο συλλογικής γνώσης, το οποίο θα οδηγήσει σε ένα πραγματικά νέο αναπτυξιακό μοντέλο.

Επίλογος

Η τεχνολογία ως γνωστόν υπάρχει. Οι δυνατότητες επίσης. Αυτό που χρειάζεται είναι η έμπρακτη πολιτική βούληση. Και επειδή η «Δημοκρατία της Γνώσης» προϋποθέτει αμέριστη στήριξη και συναίνεση της πολιτικής ηγεσίας στο να απολέσει σημαντικό μέρος της πυρηνοκεντρικής εξουσίας της, προκειμένου να χειραφετηθούν πραγματικά οι τοπικές κοινωνίες, που θεωρούμε ότι είναι η πραγματική πρόκληση για το μέλλον της χώρας μας.

Ζητείται Ελπίς

Μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει τους άλλους, εάν δεν μπορεί να αλλάξει τον εαυτό του; Μπορεί ένα κόμμα να εξυγιάνει και να αλλάξει το σύστημα όταν δεν μπορεί να εξυγιάνει τον εαυτό του; Μπορεί μια κοινωνία να αλλάξει την πορεία της χώρας όταν η ίδια θεωρώντας τα όλα δεδομένα, δεν έχει την απαραίτητη εκείνη σοφία που θα τη βοηθήσει να κάνει την υπέρβασή της; Από πού λοιπόν θα «γεννηθεί» η ελπίδα;

Πριν από καιρό έγραφα «όλα οδηγούν σε ένα αδιέξοδο, που μάλλον είναι το όριο της σημερινής μας αντίληψης. Για να άρουμε λοιπόν το αδιέξοδο πρέπει να κάνουμε επανάσταση των αντιλήψεών μας».

Η σημερινή οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει σ’ αυτή τη ζητούμενη επανάσταση; Μάλλον όχι, γιατί με τη συμβατική σημερινή πραγματιστική λογική, κάτι ανατρέπεται από κάτι άλλο, μόνο όταν υπάρχει απτό συμφέρον δηλ. υλικό αντίκρισμα.

Μπορεί όμως (εξ αντανακλάσεως) η κρίση να αποτελέσει το ερέθισμα για την κινητοποίηση – συσπείρωση των δυνάμεων εκείνων που θα πρωτοστατήσουν στη δημιουργία του ζητούμενου κινήματος.

Το ζήτημα είναι εάν υπάρχουν αυτές οι δυνάμεις και με ποιο τρόπο θα συνδεθούν, θα συντονιστούν για να «χτίσουν» το κίνημα.

Οι δυνάμεις υπάρχουν, αλλά δεν είναι συγκροτημένες. Δεν βρίσκονται σε ένα ενιαίο τόπο, «χώρο», θεσμό κτλ. Υπάρχουν, αλλά είναι διάσπαρτες εδώ και εκεί. Και τι είναι αυτό που τις συνδέει; Είναι οι βασικές αρχές του πολιτισμού μας. Δικαιοσύνη, αξιοσύνη, ανθρωπιά. Και από αυτά βγαίνει μια δύναμη, η δύναμη της γνήσιας δημιουργίας. Της δημιουργίας που δεν βάζει σαν πρωταρχικό σκοπό το κέρδος, αλλά την εσωτερική ικανοποίηση του κάθε ανθρώπου, που στο τέλος λέει «Τα κατάφερα!».

Παρά τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, που δείχνουν ότι είναι ακατόρθωτο, ο άνθρωπος υπερβαίνει τον εαυτό του, τα καταφέρνει και νοιώθει την αρμονία, την πραγματική χαρά της δημιουργίας.

Τώρα πως θα «βρεθούν» αυτές οι δυνάμεις; Ακόμα και να «βρεθούν» πως θα συνδεθούν; Ποια δομή, δίκτυο, φορέα κλπ θα φτιάξουν, που θα αποτελέσει τη βάση του νέου κινήματος;

Πιθανόν μια δήλωση του ηγέτη του Κόμματος του Κογκρέσου της Ινδίας, Ραούλ Γκάντι «Θα καταστρέψω το σύστημα που με δημιούργησε», να είναι το κλειδί της απάντησης. Ο ηγέτης που θα έχει τα κότσια να το κάνει, θα ενώσει όλες αυτές τις δημιουργικές δυνάμεις. Γιατί η γνήσια δημιουργία επιτυγχάνεται μόνο με την «καταστροφή» των ισχυουσών συμβάσεων, αγκυλώσεων, αντιλήψεων, που είναι τα αίτια του αδιεξόδου και τα «εμπόδια» της λύσης. Είναι ίσως αυτό που ο Μίμης Ανδρουλάκης ονομάζει «δημιουργική καταστροφή». Αυτό εν τέλει ελπίζω να πράξει ο Γιώργος Παπανδρέου, όσο δύσκολο, επίπονο, απίστευτο ή ακατόρθωτο κι αν φαίνεται. Μόνο έτσι θα δημιουργήσει ένα νέο λαϊκό κίνημα που θα «σαρώσει» το καταρρέον σύστημα για να χτίσει το «Αύριο». Αν δεν το καταφέρει ο Γιώργος, φοβάμαι ότι θα περάσουν πολλά χρόνια, για να έχουμε ξανά αυτήν την ευκαιρία. Και τότε η καταστροφή θα είναι ίσως μη αναστρέψιμη. Ίδωμεν…

Ήρθε η ώρα της Επανάστασης;

"Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε "Πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιτοκάραβα βατσέλα", αλλά ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό, και εκάμαμε την Επανάσταση".

(μέρος του λόγου που εκφώνησε ο Θ. Κολοκοτρώνης στην Πνύκα)

Ήρθε η σειρά μας! Έρχεται η "βροχή"...

Μπορούμε να αλλάξουμε;

Η αλλαγή θα αρχίσει από τη στιγμή που
1ον Αναγνωρίσουμε το πρόβλημα και
2ον Αποφασίσουμε όλοι μαζί (ή τουλάχιστον αρκετοί) να αλλάξουμε τη "μοίρα" μας.
Από την εμπειρία μου διατείνομαι ότι "εντέχνως" μας εμποδίζουν να αναγνωρίσουμε σφαιρικά το υφιστάμενο πρόβλημα. Όλοι αντιλαμβανόμαστε κάποια προβλήματα από τα βιώματά μας, αλλά (συνήθως) δεν μπορούμε να τα συνδέσουμε όλα μαζί, έτσι ώστε να έχουμε συνολική εικόνα για τα πραγματικά αίτια.
Από τα δικά μου βιώματα (έζησα σε διάφορες πόλεις, Δ.Δ, συνδικαλισμός, πολιτική κ.α) αντιλήφθηκα ότι κύριο εργαλείο του συστήματος είναι ένα δίκτυο ξεπουλημένων (για διάφορους λόγους ο καθένας), που λειτουργεί σαν ένα φεουδαρχικό σύστημα. Ένα κύριο χαρακτηριστικό του φεουδαρχισμού αλλά και του συστήματός μας είναι ότι θεωρεί τον πολίτη ως αντικείμενο και όχι ως υποκείμενο. Ένα δεύτερο είναι η αλληλοδιαπλοκή των κύριων παραγόντων του.
Προσπαθούμε λοιπόν να λύσουμε ένα πρόβλημα (π.χ. Δημόσια Διοίκηση). Δεν θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε διότι το κάθε πρόβλημα αλληλοδιαπλέκεται με άλλα προβλήματα που αντίστοιχα κι αυτά αλληλοδιαπλέκονται με άλλα προβλήματα (π.χ. συνδικαλισμός, διαφθορά, αδιαφάνεια κ.α.). Εκτιμώ δηλ. ότι η προσέγγιση του φεουδαρχισμού είναι πολύ κοντά στη σημερινή πραγματικότητα, η οποία "θολώνει" την αντίληψή μας.
Με αυτή την έννοια προσπαθώ καταρχήν να συνεισφέρω στο 1ο, δηλ. στην αναγνώριση του προβλήματος και γενικότερα της υφιστάμενης κατάστασης.
Όσον αφορά το 2ο (αφού δεχτούμε ότι ισχύει το πρώτο) εκτιμώ ότι με κάποιο τρόπο θα πρέπει να σηματοδοτηθεί το "εναρκτήριο λάκτισμα" της ριζικής αλλαγής. Αυτό είναι βέβαια κυρίως ευθύνη των πολιτικών ή αυτών που θα ηγηθούν. Επειδή όμως προσωπικά πιστεύω ότι δεν χρειαζόμαστε κάποια συνηθισμένη αλλαγή ή βελτίωση, αλλά ριζική αναγέννηση, θέλοντας να συνεισφέρω προς αυτή την κατεύθυνση προτείνω συνολική αντιμετώπιση της κατάστασης και όχι αποσπασματική που συνήθως γίνεται.
Το υφιστάμενο παρασιτικό σύστημα λέει "βολέψου εσύ (όπως μπορείς με μίζες, με "ξύσιμο" κλπ) και μη με ενοχλείς και έτσι δεν θα σε ενοχλώ και εγώ". Μ' αυτή την έννοια η κήρυξη πολέμου κατά του συστήματος, είναι και κατά του βολέματός μας και της αφασίας μας! Εννοείται δηλ. ότι όλοι έχουμε ευθύνες (διαφορετικού βέβαια βαθμού π.χ. ένας πολιτικός με ένα εργαζόμενο), όμως επιμένω ότι το σύστημα μας εμποδίζει με πολλούς τρόπους να δούμε συνολικά το πρόβλημα.
Οι πιο πολλοί λένε ότι για να αλλάξουν τα πράγματα, οι αντιλήψεις κλπ, χρειάζονται πολλά πολλά χρόνια. Στο αν οι ζητούμενες "βαθιές" αλλαγές (στις αντιλήψεις μας μέσω παιδείας κλπ) απαιτούν πολύ χρόνο, έχω μια ένσταση! Σίγουρα το να εμπεδωθούν κάποια πράγματα πιθανόν να χριαστεί ένα μεγάλο διάστημα. Όμως πιστεύω ότι το κρίσιμο δεν είναι το τέλος αυτού του διαστήματος, αλλά η αρχή!
Διότι αν, όπως είπαμε, συναποφασίσουμε όλοι μαζί (επιτέλους!) ότι θέλουμε να αλλάξουμε και να γίνουμε ένα πραγματικά δίκαιο κράτος ισονομίας, ισοπολιτείας και αξιών, το σημαντικό δεν είναι πόσο χρόνο θα χρειαστούμε για να το πετύχουμε, αλλά το ότι συνειδητά το επιλέξαμε και ως συμμέτοχοι και συνυπεύθυνοι όλοι αγωνιζόμαστε, ο καθένας από το μετερίζι του και τις δυνάμεις του να το φέρουμε εις πέρας.
Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει αυτό. Το ΠΑΣΟΚ υπό τον Παπανδρέου ισχυρίζεται ότι προσπαθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως εμένα δεν μου αρκεί αυτό. Το όποιο εγχείρημα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει η βούληση) δεν έχει καμιά ελπίδα εάν δεν το υιοθετήσει και συμμετέχει ενεργά ο ίδιος ο λαός. Και μάλιστα να το κάνει με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι και ο λαός συνδημιουργός αυτής της αλλαγής. Αυτό προσπαθώ να "περάσω" εμμέσως σ' αυτούς που έχουν την κύρια ευθύνη. Ότι αν δεν πιστέψει ο λαός ότι η αλλαγή αυτή θα είναι ριζική και ότι έτσι θα αξίζει τον κόπο και τις θυσίες, δεν θα συμμετέχει ουσιαστικά.