Οδηγίες χειραγώγησης Λαού για εφαρμογή σκληρής λιτότητας

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά). Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όπως θα διαπιστώσετε, πέρα από το ότι ο κυνισμός των νέων Μακιαβέλι συναγωνίζεται την επιστημοσύνη τους, αυτά που ζούμε σήμερα εδώ δεν προέκυψαν στην τύχη. Κι αν το γνωρίζουμε ήδη, οπωσδήποτε έχει άλλη βαρύτητα να το ακούμε, απερίφραστα ομολογημένο, από τα πλέον αρμόδια στόματα.

Ακολουθεί το άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον που διάβαζαν οι εθνικοί πολιτικοί star μας.

«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ  σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […]

Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]

[2] Ως εργαλείο, το κράτος χρησιμοποιεί την καταστολή
Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […]

Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, οτιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […]

Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]

Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης. Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […]

Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα – προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]

Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγάμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […]

Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόποι αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […]

Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […]

Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.

[…] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […]

Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […]

Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […]

Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]

Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετηθούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […]

Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]»

Λοιπόν, επειδή όπως φαίνεται μας χειρίζονται ως πιόνια, ένας είναι ο τρόπος που μπορούμε να προχωρήσουμε: να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο που μας λένε οι πολιτικοί της Τρόϊκας Εσωτερικού και να πιστέψουμε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που μας λένε τα δικά τους  ΜΜΕ.

Να αλλάξουμε οριστικά την πορεία που έχουν προδιαγράψει εσωτερικοί προδότες με τη βοήθεια Διεθνών Οργανισμών και Χωρών!

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Μπάμπη Ευστρατίου, Πρόεδρο του ΝΤ της ΑΔΕΔΥ Ξάνθης, που μου παραχώρησε το παρόν κείμενο

«Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ»

Μπαίνουμε πλέον στην τελική ευθεία. Τα ψέματα τελείωσαν και ανάλογα με τη στάση μας θα κριθεί το Αύριο!

Θέλουμε ένα αύριο όπου θα πεινάμε, θα ψοφάμε από το κρύο, από την έλλειψη φαρμάκων ή υπηρεσιών υγείας, ενώ θα υπάρχουν 2.000.000 άνεργοι και τα παιδιά μας δεν θα έχουν κανένα μέλλον παρά να μεταναστεύσουν;

Τότε ας κάτσουμε στα αυγά μας και ας περιμένουμε την καταστροφή! Τότε θα έχει δίκιο ο κάθε Σόϊμπλε που λέει ότι «Μια μικρή μειοψηφία αντιδρά μόνο. Η μεγάλη πλειοψηφία στηρίζει τα μέτρα».

Αν δεν θέλουμε να μας οδηγήσουν σ’ αυτό το ζοφερό αύριο, έχουμε μόνο μία επιλογή:
Ενωμένοι να αντισταθούμε, να παλέψουμε, να ανατρέψουμε αυτά τα μέτρα που θα είναι η οριστική ταφόπλακά μας!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΔΕΔΥ-ΓΕΣΕΕ

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΗ

 

«Ή  ΤΑΝ  Ή  ΕΠΙ  ΤΑΣ»

Κάλεσμα για την Απεργία: Οι Μάσκες έπεσαν

Πλέον οι μάσκες έπεσαν:

1^ον Τρομοκράτησαν τον ελληνικό λαό και του είπαν γελοία ψέματα (περί επαναδιαπραγμαύτεσης) για να του υποκλέψουν την ψήφο! 
 

2^ον Εξυπηρετούν ξεκάθαρα τα συμφέροντα των ισχυρών και των εχόντων και όχι του ελληνικού λαού!

Χρέωσαν το λαό για να ξεχρεώσουν τις τράπεζες των Ευρωπαίων «σωτήρων» μας! Με στοιχεία του Υπ. Οικονομικών οι ξένες τράπεζες το 2009 κατείχαν 146 δις σε ελληνικά ομόλογα και λίγους μήνες μετά το 1^ο μνημόνιο κατείχαν μόλις 46 δις! Ξεφορτώθηκαν στις πλάτες του ελληνικού λαού 100 δις, όσα δηλ. ήταν τα λεφτά που μας έδωσαν!

Που είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής, που είναι η πάταξη των καρτέλ, που είναι αυτοί που κέρδιζαν τόσα χρόνια εις βάρος του λαού και φυγάδευσαν δις στο εξωτερικό; Πουθενά !

Αποφάσισαν λοιπόν να μας φορτώσουν για άλλη μια φορά τα βάρη, με απολύσεις, περικοπές μισθών, συντάξεων, δαπανών υγείας, παιδείας, κοινωνικού κράτους!

3^ον Θέλουν να μας κάνουμε να αισθανόμαστε συνένοχοι!

Όμως εμείς είμαστε οι ασυνεπείς, οι τεμπέληδες, οι χαραμοφάηδες ή το σάπιο σύστημα που μας οδήγησε ως εδώ; Η απάντηση δίνεται με μια ερώτηση: Πως λοιπόν όταν οι ίδιοι πολίτες βγαίνουν στο εξωτερικό διαπρέπουν;

Στενοχωριόμαστε για το μαύρο μέλλον που περιμένει τα παιδιά μας, όμως αν δεχτούμε ότι είμαστε ραγιάδες, τότε εμείς θα είμαστε οι κύριοι υπεύθυνοι που θα καταδικάσουν το μέλλον τους!

Όλοι πλέον ζούμε με δανεικά, όμως σε κανένα δεν χρωστάμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας και των παιδιών μας!

Δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες ότι δεν ήξερα ή δεν κατάλαβα. Ήρθε η ώρα της πράξης, ήρθε η ώρα να ξανακερδίσουμε τη ζωή μας! Ο καθένας ας αναλάβει την ευθύνη του και να κάνει το χρέος του απέναντι στον εαυτό του, στα παιδιά μας, στην Ιστορία μας!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Η πολιτική μου ομιλία στις 26-4-12

Αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι, συμπολίτες,
Σας καλωσορίζω που ήρθατε να μοιραστούμε την αγωνία μας για το αύριο! Για το αύριο στη Χώρα μας και στην Ευρώπη! Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα μεγάλο αδιέξοδο που είναι: η ΜΗ-Ελπίδα, η ΜΗ-Προοπτική, η ΜΗ-Πίστη!

Ένα αδιέξοδο που το συζητάμε εδώ και χρόνια και το λέμε συχνά ως το «Τέλος της Μεταπολίτευσης», αλλά που μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί. Γιατί πολύ απλά δεν γεννήθηκε ακόμη το καινούργιο και όλοι ψάχνουμε να το βρούμε.

Δυστυχώς η Χώρα μας δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να γίνει μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή Χώρα, με ισχυρούς δημοκρατικούς και διαφανείς θεσμούς, με ισχυρό κοινωνικό κράτος, μια δίκαιη κοινωνία με ίσες ευκαιρίες για όλους μια ισχυρή και ανεξάρτητη Χώρα, όπως δηλαδή ονειρευόμασταν πριν από 30 χρόνια όταν ξεκίνησε το κίνημα της «Αλλαγής».

Ένα παρασιτικό κεφαλαιοκρατικό σύστημα που προϋπήρχε της Μεταπολίτευσης, κατάφερε να αιχμαλωτίσει το πολιτικό σύστημα και τελικά να επιβάλει τα συμφέροντά του εις βάρος των συμφερόντων του λαού. Βήμα-βήμα διάβρωσε όλους τους θεσμούς (δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση, συνδικαλισμό, Πανεπιστήμια, συνεταιρισμούς, κα) και με την βοήθεια των ξεπουλημένων ΜΜΕ οδήγησε τη Χώρα στην παρακμή και την κατάπτωση.

Το σάπιο αυτό σύστημα οδήγησε τη Χώρα στην πτώχευση και ο δικομματισμός έπαιξε την τελευταία πράξη του δράματος: Τη διεθνή διαπόμπευσή της και την υποθήκευσή της με τα γνωστά μνημόνια. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε ακούσει ούτε λέξη για τις διαχρονικά εγκληματικές ευθύνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μετά από τόσα ευρωπαϊκά πακέτα στήριξης, μετά από την αφαίμαξη των εισοδημάτων των εργαζομένων, μετά από τον πακτωλό των πόρων των ταμείων μας, δεν λένε ούτε κουβέντα ότι όχι απλά ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια, αλλά κάποιοι άλλοι έχουν 600 δις ευρώ στην Ελβετία, στην Κύπρο και αλλού.

Σήμερα αφού ξυπνήσαμε απότομα, έχουμε μια μοναδική ιστορική ευκαιρία και ταυτόχρονα ένα δίλημμα που κατά τη γνώμη μου είναι και το διακύβευμα των εκλογών στις 6 του Μάη:

Ή θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε ένα σάπιο καθεστώς, ένα καθεστώς απολυταρχίας, όπου η εξουσία και η λήψη των αποφάσεων να βρίσκεται στα χέρια των λίγων, των ισχυρών, των πλουσιοτέρων
ή θα ανατρέψουμε αυτό το φεουδαρχικό καθεστώς και όλοι μαζί θα δημιουργήσουμε τις δομές δημοκρατικότερων συστημάτων στα οποία ο κυρίαρχος Λαός θα λαμβάνει τις αποφάσεις.

Όλοι συζητώντας μεταξύ μας λέμε συχνά: «Μπορούμε εμείς οι Έλληνες να κάνουμε την ανατροπή, μπορούμε να ανατρέψουμε τα συμφέροντα των ισχυρών, μπορούμε να αλλάξουμε;» Για να αλλάξουμε μπορεί να χρειάζονται πολλά χρόνια. Το ξέρουμε όλοι! Όμως το πιο σημαντικό σε μια πορεία αλλαγής είναι η πρώτη στιγμή της απόφασής μας, η στιγμή της απόφασης όλων μας!

Και το όλων μας θα πουν κάποιοι μπορεί να γίνει, είναι εφικτό; Δεν υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα; Ο καθένας δεν κοιτάζει το προσωπικό του συμφέρον;

Πράγματι, σήμερα έχουμε φαινόμενα μιας διαλυμένης κοινωνίας, «Όλοι εναντίον Όλων», όπου κάθε κοινωνική ομάδα προσπαθεί να περισσώσει κάποια από τα κεκτημένα της και τελικά κανείς δεν σώζει τίποτα. Το σάπιο πολιτικό σύστημα κατάφερε να μας χωρίσει, να μας διασπάσει, να μας διαλύσει! Όμως αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα: ΤΙ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ;

Εμείς ως ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ως ΣΥΡΙΖΑ-ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, αγωνιζόμαστε με όλες τις δυνάμεις μας για να συγκροτήσουμε μια νέα λαϊκή πλειοψηφία, ένα νέο κοινωνικό κίνημα που θα αλλάξει την πορεία της Χώρας κάνοντας κυρίαρχο τον ελληνικό Λαό. Εμείς πιστεύουμε σ’ αυτά που μας ενώνουν:
-Στις κοινές μας αξίες του ανθρωπισμού, της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης
-Στους αστείρευτους αγώνες των προηγούμενων γενιών
-Στους πνευματικούς μας ανθρώπους, στην πολιτιστική μας κληρονομιά που έχει φωτίσει όλη την ανθρωπότητα
-Στην πανέμορφη Χώρα μας με τους σπουδαίους ανθρώπους της που έχουν προκόψει και διαπρέψει σε όλο τον κόσμο.

Εμείς θέλουμε να ενώσουμε το Λαό, γιατί πιστεύουμε στη δύναμή του, πιστεύουμε ότι μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις. Μπορεί να πάρει τα ηνία της Χώρας στα χέρια του και να αλλάξει τη μοίρα του. Μπορεί να αλλάξει την εξαθλίωση που τον έχουν οδηγήσει!

Οι βασικοί μας άξονες είναι:
1. Άμεση απεμπλοκή από τα μνημόνια-Καταγγελία-αναδιαπραγμάτευση ώστε να εξασφαλίσουμε επαρκή χρόνο για να ανασυγκροτήσουμε τη Χώρα.
2. Να πληρώσουν οι πλούσιοι και αυτοί που δημιούργησαν την κρίση-σταδιακή ανατροπή της λιτότητας-Αναδιανομή του πλούτου
3. Προτεραιότητα οι ανάγκες της κοινωνίας
4. Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους
5. Εθνικοποποίηση/κοινωνικοποίηση των Τραπεζών
6. Μέτρα για την οικονομική ανασυγκρότηση της Χώρας για μια βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη
7. Ισχυρό κοινωνικό κράτος-Προστασία δημοσίων αγαθών
8. Δημοκρατία παντού-Λαϊκή συμμετοχή-Κοινωνικός έλεγχος-Κοινωνικός προγραμματισμός
9. Ανεξάρτητη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική

Ποιος είναι ο ρόλος της κοινωνίας μας, της κοινωνίας της Ροδόπης σε αυτήν την πορεία αναγέννησής μας; Το κύτταρο για να γίνει αυτή η αλλαγή είναι η κάθε τοπική κοινωνία που θα πρέπει με συστηματικές πολιτικές να χειραφετηθεί, να ενδυναμωθεί, να πατήσει στα πόδια της και να καθορίσει τη μοίρα της.

Το παρασιτικό σύστημα, επειδή ακριβώς στηρίζεται σε ιδιοτελείς αλληλεξαρτήσεις, έπνιγε κάθε δημιουργική προσπάθεια, κάθε δημιουργική πρωτοβουλία γιατί ένοιωθε ότι απειλούνταν από τους ανθρώπους που διψούσαν να προσφέρουν. Αυτό οδήγησε στην απαξίωση, στην αναξιοκρατία, την εξαφάνιση της κοινωνικής δράσης, της δημιουργικότητας, της καινοτομίας.

Αξιοποιούμε και επενδύουμε στο ανθρώπινο δυναμικό που είναι ο πραγματικός μας πλούτος! Εφαρμόζουμε ένα στρατηγικό σχέδιο τοπικής ανάπτυξης, προσφέροντας τα εργαλεία, τη γνώση και το επιστημονικό προσωπικό για την καλλιέργεια μέσω της παιδείας, την ενδυνάμωση, την χειραφέτηση της κοινωνίας μας ώστε εμείς οι ίδιοι να δημιουργούμε το μέλλον που εμείς έχουμε αποφασίσει. Δημιουργούμε μια νέα Συλλογική Συνείδηση!

Με ρωτάνε γιατί κατεβαίνω στις εκλογές. Απαντώ ευθέως: σε άλλες συγκυρίες με τα μαντριά, τα βολέματα και τα άλλα γνωστά παρασιτικά φαινόμενα δεν έχω καμία σχέση, και σε καμία περίπτωση δεν θα κατέβαινα με τέτοιες καταστάσεις. Κατεβαίνω σήμερα γιατί πάντα υποστήριζα και αγωνιζόμουν να πείσω τους συναδέλφους μου, τους συμπολίτες μου ότι ως λαός θα πρέπει να πάρουμε την εξουσία, να χειραφετηθούμε, να μην χειραγωγούμαστε και να αποκτήσουμε μια νέα Συλλογική Συνείδηση. Εγώ δεν έχω μηχανισμούς, αλλά έχω φίλους, συνοδοιπόρους, συναγωνιστές, συμπολίτες!

Αγαπητοί φίλοι,
Υπάρχει όραμα, υπάρχει σχέδιο, υπάρχει ελπίδα! Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε, αλλά χωρίς αυτούς που μας έφεραν εδώ! Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε αφού μόνο εμείς μπορούμε να αλλάξουμε το μέλλον μας!

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ !
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ!
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ!
ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ!
ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ!

Σας ευχαριστώ από την καρδιά μου για την υποστήριξή σας! καλή αντάμωση στον αγώνα

ΕΚΛΟΓΕΣ 6 ΜΑΙΟΥ 2012- ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ανοιχτή επιστολή – Κατάθεση ψυχής

Αγαπητοί συμπολίτες,
Στον βίο μου μιλώ, παρεμβαίνω και διεκδικώ πάντα δημόσια, ανοικτά και διάφανα και αυτό θα συνεχίσω να πράττω.

Ακριβώς πριν 2 χρόνια, τον Μάρτιο του 2010, ο κ. Πεταλωτής (κυβερνητικός εκπρόσωπος τότε), σε συγκέντρωση στην Νομαρχιακή του ΠΑΣΟΚ, μας παρουσίασε την δύσκολη κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η Χώρα, ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο και επομένως υπάρχει αναγκαιότητα να γίνουν θυσίες. Στην τοποθέτησή μου είχα πει:
«Συμφωνώ ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο, όμως για να πείσουμε τον Λαό ότι θα πιάσουν τόπο οι θυσίες του, θα πρέπει να απαντήσουμε σε 2 βασικά ζητήματα:
1ον –Τι πολεμάμε; και
2ον – Τι θα γίνει μετά τον πόλεμο;
Πρώτα λοιπόν τι πολεμάμε:
Το ότι βρισκόμαστε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα είναι μύθος: είμαστε σε ένα φεουδαρχικό σύστημα με το Βασίλειο της Αθήνας και τα Τοπικά Φέουδα με τους εγκάθετους ξεπουλημένους! Αναξιοκρατία, παρασιτισμός, παρασκήνιο, σαπίλα! Αυτό είναι το σύστημά μας!
Τι είχαμε υποσχεθεί στον Λαό το 1981; Ισονομία, ισοπολιτεία, δικαιοσύνη, αξιοκρατία. Σπάστε λοιπόν τον φεουδαρχισμό, φέρτε αυτά που είχαμε υποσχεθεί και τότε ο Λαός θα πει: Εφόσον θα αλλάξει η Χώρα προς όφελός μας και προς όφελος των επόμενων γενιών αποδεχόμαστε να κάνουμε θυσίες.
Μετά λοιπόν τον πόλεμο δεν θα υπάρχουν το υφιστάμενο παρασιτικό σύστημα με τα γνωστά λαμόγια, αλλά θα υπάρχει δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοκρατία, ίσες ευκαιρίες για όλους, δηλαδή μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή Χώρα και αυτό θα είναι το «μέρισμα» του κάθε πολίτη για τις θυσίες που θα έχει συνεισφέρει».

Όταν ο Λαός βλέπει ότι πασχίζεις να αλλάξεις τη Χώρα προς όφελός του, τότε εκείνος ανταποκρίνεται γιατί τον εμπνέεις και συστρατεύεται στον κοινό σκοπό. Και έτσι όταν κερδίσεις την ουσιαστική και ειλικρινή εμπιστοσύνη του και πάρει την υπόθεση στα χέρια του, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πετύχει αυτός ο Λαός!

Τι έκαναν αυτοί στην πράξη; Υποδαύλισαν το «όλοι εναντίον όλων» γιατί εν τέλει αυτό που τους εξυπηρετούσε ήταν να στοχοποιήσουν τους εργαζόμενους, φορτώνοντάς τους την κύρια ευθύνη για την χρεοκοπία της Χώρας (εξ ού και το «μαζί τα φάγαμε»). Έτσι προσπάθησαν να προστατεύσουν το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και ταυτόχρονα να διατηρήσουν το υφιστάμενο παρασιτικό σύστημα συμφερόντων.

Αντί να ενώσουν τον Λαό σε αυτήν την ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία, αυτοί επέλεξαν να τον διασπάσουν, να τον διαχωρίσουν, να τον διαλύσουν εγκληματώντας εις βάρος του γιατί έτσι διακυβεύουν την υπόσταση της Χώρας μας! Όλοι το ξέρουμε από την Ιστορία μας ότι όταν σε δύσκολες στιγμές ενωθήκαμε, δεν υπήρχε καμία δύναμη να μας υπερνικήσει! Ποιος θα το πίστευε όμως, ότι σ’ αυτήν τη δύσκολη στιγμή αντί να ενωθούμε θα μας δίχαζαν;
Αυτή είναι η κύρια αιτία που παρακολουθούμε όλοι «παγωμένοι» τις τραγικές εξελίξεις στη Χώρα μας, αντί ο καθένας μας να κάνει τα πάντα από το μετερίζι του για τον κοινό σκοπό, δηλ. τη σωτηρία της Ελλάδας. Όλα τα άλλα, ότι σώσανε τη Χώρα από την χρεοκοπία, από την πείνα και την εξαθλίωση είναι φθηνοί αποπροσανατολισμοί! Οι ίδιοι που κυβερνούν 40 χρόνια, είναι και αυτοί που ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα και με περισσή υποκρισία θέλουν να μας ξεγελάσουν για άλλη μια φορά.

Μέσω του ΠΑΣΟΚ επιχειρήθηκε να εκφραστεί ένα ευρύτερο λαϊκό, ριζοσπαστικό και δημοκρατικό κίνημα για την αναγέννηση της Ελλάδας. Για την ανεξαρτησία της, την εθνική κυριαρχία της, για την θεμελίωση σύγχρονων δημοκρατικών θεσμών, για την κοινωνική και οικονομική της ανάπτυξη. Τέσσερις δεκαετίες μετά και το κίνημα όχι μόνο εκφυλίστηκε, όχι μόνο μεταλλάχθηκε, αλλά εκ του αποτελέσματος απέτυχε το όλο ιστορικό εγχείρημα αφού σήμερα διακυβεύβονται βασικά ζητήματα όπως η εθνική μας κυριαρχία και η ανεξαρτησία. Οι γνήσιοι εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού ( Ν.Δ. ) εγκατέλειψαν το μισοβυθισμένο «καράβι» τον Οκτώβρη του 2009 και οι σοσιαλ-φιλελεύθεροι το βούλιαξαν! Όλοι αυτοί, που δήθεν εκπροσωπούσαν τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας πρέπει να αισχύνονται για την υποθήκευση της Χώρας και των μελλοντικών γενιών και πρέπει να λογοδοτήσουν άμεσα στον ελληνικό λαό.

Πίστευα, και θα πιστεύω στη δύναμη των ανθρώπων, της κοινωνίας και των λαών που θα βασίζεται σε μια νέα παναθρώπινη συλλογική συνείδηση, στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, στην αλληλεγγύη, στην ανθρωπιά. Διότι αν καπιταλισμός είναι να μπορείς να στοιχηματίζεις και να κερδοσκοπείς στην πτώχευση ενός λαού και τη δυστυχία των ανθρώπων, τότε νομίζω ότι αυτή η βαρβαρότητα δεν μπορεί να συνεχιστεί εάν πιστεύουμε ότι αξίζουμε να ζούμε σε ανθρώπινη κοινωνία και όχι σε μια ζούγκλα αγορών!

Γι αυτό τάσσομαι ξεκάθαρα σε έναν διαρκή αγώνα για την ανατροπή του υφιστάμενου παρασιτικού πολιτικού και κεφαλαιοκρατικού συστήματος και των προπαγανδιστικών εργαλείων τους που οδήγησαν και επιμένουν να ολοκληρώσουν την διάλυση της Χώρας μας. Το διακύβευμα είναι να ενώσουμε τον Λαό, να συγκροτήσουμε ένα νέο γνήσιο λαϊκό κίνημα που θα ξαναγεννήσει την προοπτική και την ελπίδα για μια σύγχρονη, δημοκρατική, ανεξάρτητη και ανθρώπινη Χώρα όπου ο κυρίαρχος Λαός θα ορίζει τις τύχες του! Καταθέτω την ψυχή μου για τον σκοπό αυτό, όπως εξάλλου πράττω σε όλη μου τη ζωή!

Για όλους αυτούς τους λόγους θέτω υποψηφιότητα στις ερχόμενες Βουλευτικές εκλογές με την Ενωτική Κίνηση των Κοτζιά, Κουρουμπλή, Μητρόπουλου στον συνδυασμό που συγκροτήθηκε σε συνεργασία με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τον Μανώλη Γλέζο, την Σοφία Σακοράφα και άλλες προσωπικότητες της Αριστεράς και της Οικολογίας και με ονομασία «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ».

Σύντροφοι, καλή αντάμωση στον αγώνα